- 91پست...
- 2442 نظر دوستان، و تقریبا به همین تعداد پاسخ...
- حدود 50 عزیز و استاد در لینکها...
- حدود صد رفیق در وبلاگ دوستان...
راستش روز اول خیلی تو این فکر نبودم که هدفم از راه اندازی این وبلاگ
دقیقا چیه و اصلا تا چه زمانی این وبلاگ پا برجا خواهد بود. تو این مدت
بارها پیش اومد که به دلایل مختلف خواستم وبلاگ نویسی رو تعطیل کنم!
ولی...
ولی نتونستم، چون عادت کردم
به عکسهای شما
به نوشته های شما
به این زندگی مجازی
به درد دلهای کردنها، به با هم خندیدنها و با هم گریستنها
به شما دوستان عزیز که شاید 90% شما رو حتی از نزدیک ندیدم
وقتی به پستها و نوشتهها و عکسهای روزها و ماههای اول نگاه میکنم و جلو
میام تا امروز، احساس میکنم نوشتهها و عکسهام خیلی بهتر شدن، و این رو
مدیون نظرات و نقدهای شما دوستان هستم.
الان دیگه انتظارم از خودم هم بالا رفته. دیگه نمیتونم هر عکسی بگیرم و هر
چیزی بنویسم. سعی میکنم گزیدهتر و با فکر بیشتر این کار رو انجام بدم و
این رو مدیون نوشته ها و عکسهای شما دوستان هستم.
عکس پایین رو که خودم خیلی دوستش دارم به رسم تشکر به شما دوستان که حکم
استادی دارید برام هدیه میکنم. برای تشکر از کسی اسم نمیارم، چون میترسم
بقیه دوستان رو از قلم بندازم یا فراموش کنم. دوستانی که تو پیوندها و
وبلاگ دوستان هستن و یا حتی حداقل 2-3 بار متقابلا به هم سر زدیم ،از
دوستان یکسال پیش تا دوستان جدید 1-2 هفته اخیر...
دوست دارم ببینمتون...[گل]----------------------------------------------------------------------------------------------
پ.ن
- به عنوان اولین تغییر در سال دوم، قالب رو عوض کردم تا امکان ارائه عکسها در ابعاد بزرکتر باشه
- اون وبلاگ دوم که قولش رو دادم هم به زودی متولد میشه. خصوصی مینویسم براتون!
- برای هرچه بهتر شدن مطمئنا مثل همیشه نیازمند نظرات سبز شما هستم. خوشحال میشم ایرادات کلی وبلاگ که در یکسال گذشته دیدین گوشزد بشید.